Neonaziści – biała siła
“Cześć dzieciaki, rasizm jest fajny!” Takie przesłanie płynie z filmów Kriegsberichter. Wytwórnia reklamuje swoje video i płyty DVD jako najbardziej znienawidzone i budzące lęk na świecie materiały. Jednocześnie stara się dotrzeć do odbiorców filmów atrakcyjnym dla chłopców w wieku 14-17 lat połączeniem muzyki i politycznej treści. W opinii Jasy, autora Kriegsbericher, jego produkty to taki odpowiednik popularnej MTV. Tyle że w rasistowskim wydaniu, gdzie najczęściej pojawiającym się sloganem jest okrzyk White Power (Biała siła)! Od początku lat 90. Szwecja uchodzi za największego producenta materiałów propagandowych ruchu neonazistowskiego. Zadecydowało o tym między innymi łagodne skandynawskie prawo. Członkowie organizacji Blood and Honour stawiają sobie za cel szkolenie młodych ludzi na bojowników narodowego socjalizmu. Urządzają spotkania i koncerty grup neonazistowskich.Jeżeli tylko nie złamią zasad, nie zaczną krzyczeć “Heil Hitler”, chodzić w koszulkach z faszystowskimi symbolami i pozdrawiać się gestem wyciągniętej ręki ze strony policji nic im nie zagraża. Choć funkcjonariusze obserwują uważnie każdą demonstrację czy spotkanie, to jeżeli nie dojdzie do złamania prawa, są bezsilni. Dlatego Skandynawia pozostaje idealnym miejscem spotkań dla neonazistów z całej Europy. Do Salem w południowym Sztokholmie ściągają działacze z Niemiec, Anglii, Austrii, Francji i krajów Beneluksu.
